Έμαθα πως θα μείνω για πάντα νέος!

Αναζητώ ένα χάπι-ένα χάπι να γιατρέψει την αγάπη που τρέφω προς τον κ.Λάμδα, αφού από τις αρχές της εβδομάδας άλλαξα γραφείο και πλέον δεν μοιράζομαι σουρεάλ διαλόγους με τον αξιαγάπητο συνάδελφο. Είναι δύσκολο να το ξεπεράσω και συχνά "πιάνω" τον εαυτό μου (μεταφορικά, ε;) να ζωγραφίζω στις σημειώσεις μου τον κ.Λάμδα ντυμένο Ρωμαίο να τον ταΐζουν πάσης φύσεως φρουτάκια και να τους σιγοτραγουδάει αγαπημένες του μελωδίες...

Πλέον μετακόμισα στο ίδιο γραφείο με μια συνάδελφο που γουστάρει να ακούει σκυλάδικα και περνάμε το 8άωρο κάνοντας διφωνίες και τριφωνίες στον Κουρκούλη, την Κελεκίδου και την Χρύσπα. Μάλιστα, χθες, τραγουδήσαμε μαζί το ντουέτο Χατζηγιάννη - Ολυμπίου αντικαθιστώντας τους στίχους με "Μες στα νανανανα, που νανανα, μαζί" (είμαι μόλις 3 μέρες σε αυτό το γραφείο και δεν έχω εκπαιδευτεί ακόμα σε αυτό τον τομέα, αλλά δεσμεύομαι να τους μάθω σύντομα) και στο τέλος ένας συνάδελφος από το άλλο γραφείο μας χειροκρότησε.

Ο κ.Λάμδα όμως που μας άκουσε (η αλήθεια είναι πως πορωθήκαμε και φωνάξαμε και λίγο) φάνηκε στεναχωρημένος και αποχώρησε λίγη ώρα μετά, με αποτέλεσμα να νιώσω άσχημα...

Και φάνηκε ότι πληγώθηκε και ότι ζήλεψε, αφού λίγη ώρα μετά μπούκαρε στο γραφείο και με εχθρικό βλέμμα με κοίταξε και με ρώτησε αν μπορώ να μείνω για πάντα νέος.
Κι όταν εγώ απλά άνοιξα το στόμα μου και ψέλλισα ένα "...νττττ...εεε?" χαμογέλασε ικανοποιημένος που με "τάπωσε" και με υπεροψία και μια δόση ειρωνείας άρχισε να μου κοκορεύεται πως αυτός "Χα!" ξέρει την απάντηση:

"Αν καταφέρεις να κινείσαι με την ίδια ταχύτητα που κινείται η γη, τότε θα μείνεις για πάντα νέος!"

...Οοοοοοοοοοοοκέιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!

Η αλήθεια είναι πως προβλέπεται να είναι μια δύσκολη εβδομάδα, αφού έγιναν γενικότερα ανακατατάξεις στη δουλειά και στο πως καθόμαστε, με αποτέλεσμα πλέον να έχουμε χωριστεί σε δύο κλίκες. (ελπίζω να μη με αποκαλέσει κανείς τσουτσέκι...)!

Και πλέον στο γραφείο μου το παλιό κάθεται ένας άλλος γεροντάκος, στα πρόθυρα σύνταξης, που όποτε συστήνεται σε κάποιον, του αναφέρει και κάποια αρρώστια του.
"Γειά σου. Εγώ είμαι ο Πι. Έχω ένα κριθαράκι που πολύ με ενοχλεί στο δεξί μάτι και ο ιατρός μου είπε να το προσέχω μην μου προκαλέσει μόλυνση!"

Και τότε επικρατεί σιγή για αρκετή ώρα και μένει να σε κοιτάει με γουρλωμένα μάτια λες και περιμένει μια σημαντική απάντηση από σένα, ... κι ας μην έχεις κάτι να σχολιάσεις!

Κι αν περιοριστείς στο "Περαστικά σας", ...πριν προλάβεις να τελειώσεις την φράση σου, σε αιφνιδιάζει με ένα:
"Ναι!!!!!! (νευρικό ρουθούνισμα) !!! Μπορεί να γίνει μόλυνση!!!!"
...και το βλέμμα του γίνεται πιο αγχωτικό, και η παύση και η αμηχανία μεγαλύτερη...

Δεν έχω παράπονο!!!

Κάθε μέρα στη δουλειά είναι μια ξεχωριστή εμπειρία...
Μόνο ένα παιδί για τις φωτοτυπίες μας λείπει!!!
Αλλά να είναι ικανός... Να μην είναι ερασιτέχνης... Να τα πιάνει στον αέρα:

Ορίστε και το τραγουδάκι μου!
Μου φτιάχνει τη διάθεση τρελά!
Μιχαλάκης Φούσκας - Νιώθω καλά! Εσύ;

Ένας ανορθόδοξος τρόπος να πω ευχαριστώ...!

Έχω πάθει κάτι - σα να έχω ένα βάρος, και νομίζω ότι ο μόνος τρόπος να μου φύγει, είναι να το εξομολογηθώ...
Υπάρχουν φορές που νιώθω πως όταν γράφω, απευθύνομαι κάπου. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι εννοώ... Απλά, να, ο λόγος που απέκτησα και ακόμα διατηρώ αυτό το μπλογκ, είναι να μπορώ να αποτυπώνω γραπτώς σκέψεις που δύσκολα μπορώ να αρθρώσω προφορικά...
Και ενίοτε, -κυρίως όταν είμαι στις καλές μου-, για να μοιράζομαι την καλή μου διάθεση και παραέξω...

Αλλά να...
Είναι στιγμές που γράφω απλά για μένα, και παρεμπιπτόντως με διαβάζεις κι εσύ - ο κάθε εσύ,
και είναι και άλλες που συνειδητοποιώ πως όταν θα γράψω για μένα... θα με διαβάσεις κι εσύ - ο κάθε εσύ!

Και εκεί αγχώνομαι!

Και δεν το κάνω εσκεμμένα.
Αυτό μου συμβαίνει συνήθως όταν τυχαίνει να έχω γράψει προηγουμένως κάτι που μπορεί να έχει αρέσει σε 2-3 και θα μου το εκφράσουν μέσα απ' τα σχόλια τους.
Τότε, ναι, ...αγχώνομαι!
Γιατί ίσως τότε είναι που αντιλαμβάνομαι ότι κάποιος με διαβάζει και ενδεχομένως ασυναίσθητα με κρίνει. Και την επόμενη στιγμή βρίσκομαι μπροστά στο πληκτρολόγιο να σκέφτομαι, να γράφω - σβήνω, να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω, και τελικά να καταλήγω να το ρίχνω κορώνα ή γράμματα για το αν θα ποστάρω αυτό που έγραψα ή αν θα είναι "κάπως" και όχι πολύ αρεστό...

Και δε θέλω να παρεξηγηθώ. Με τιμά που μπαίνει κάποιος - ο οποιοσδήποτε στη διαδικασία να ενδιαφερθεί για τα όσα έχω γράψει. Το πρόβλημα είναι σε μένα, και στην ανασφάλεια που ενδεχομένως έχω όταν ακούω καλά λόγια, αντί να κορδώνομαι - να στρεσάρομαι και να ανταγωνίζομαι τον ίδιο μου τον εαυτό. Μια ανασφάλεια που θα με βόλευε πολύ να αποκαλέσω και ανάγκη: την ανάγκη που έχουμε όταν θέλουμε να ξέρουμε πως μετράει ο λόγος μας για να μη νιώθουμε έστω και υποσυνείδητα ανίδεοι ή ακόμα και ανίσχυροι.

Και δεν ξέρω γιατί με πιάνει αυτό.
Πάντως προσπαθώ να το διώχνω.
Και τις περισσότερες φορές το καταφέρνω...
Κι αν ξανάρθει... θα το διώξω και πάλι...
Και αυτό που τελικά θα μείνει είναι μια μικρή ευγνωμοσύνη...
Που μπορεί να έχει τύχει να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις μαζί μου,
Που μπορεί να έχει τύχει να έχω γράψει μεγάλες βλακείες και χαζομάρες της στιγμής...
Και παρ΄όλα αυτά κάποιος (και στην προκειμένη φάση εσύ), θα μπεις στον κόπο να κάνεις ένα κλικ στο λινκ μου και να ρίξεις μια ματιά στο τι έχω να πω... είτε αφήνοντας σχόλιο, είτε όχι.

Και γι' αυτό νομίζω θέλω να πω ένα ευχαριστώ...
Με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο ίσως... αλλά παρ' όλα αυτά... ευχαριστώ!

Αφιερωμένο!!!

Δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν οι στίχοι. Και δε νομίζω να μάθω και ποτέ. Αλλά μου αρέσει πολύ η μελωδία...
ΥΓ1 (Χιντ: Το πρωτάκουσα στο soundtrack της ταινίας "Όλα για τη μητέρα μου"...)
ΥΓ2 (Α, ... το βιντεάκι είναι λίγο άσχετο! :)

Ismael Lo - Tajabone

Απόψε θα βγώ...

Και θέλω να ζήσω αυτό:



... σημασία έχει η σκέψη! Σωστά; ...


ΥΓ(Ευχαριστώ τον Τίτσερ μου που μου θύμησε τον τίτλο του τραγουδιού, που έχει από τα πιό σέξιιιιιιι βίντεοκλίπ - που με έκανε να αγαπήσω την τηλεόραση!!!)


Τηλεόραση Vs Ραδιόφωνο
___1______-______0


Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους μας!!!

ΥΓ2. (Αφιερωμένο σε ένα παιδάκι που είπε "Με πνίγει ώρες-ώρες...αυτό...που νιώθω δηλαδή ότι έχω τόσα συναισθήματα χωρίς παραλήπτη..."
Με την ευχή να βρει έναν ιδανικό και άξιο παραλήπτη να πολλαπλάσιάσει τα τόσα συναισθήματα που έχει!!!)

Σικ (αλλά με την έννοια του sick)!

Καλημέρα!!!

Σήμερα ξεκίνησε μια νέα εβδομάδα! Δεν είναι υπέροχο;
Ξύπνησα με τόσο ευχάριστη διάθεση, σχεδόν χόρευα στο δρόμο για τη δουλειά, βοήθησα μια γιαγιάκα να περάσει το δρόμο απέναντι, αγόρασα λουλούδια και τα πρόσφερα στον ανθοπώλη, στο φανάρι βγήκα απ' το αμάξι και έκανα ένα μίνι συγχρονισμένο χορευτικό με τα πακιστανάκια που καθαρίζουν τα τζάμια, στον ηλεκτρικό τραγουδήσαμε όλοι στο βαγόνι "κουμπαγιά μάι λόρντ, κουμπαγιά" και ανταλλάσσαμε αγκαλιές και δωράκια και φτάνοντας στο γραφείο, όλοι οι συνάδελφοι μου δέσανε τα μάτια και παίξαμε πινιάτα (!) και τώρα όλοι είναι μέσα και χορεύουν το μακαρένα, ενώ ετοιμαζόμαστε να κληρώσουμε 3 ταξίδια στη Ρώμη, και 2 μήνες άδειας σε όποιον τραγουδήσει καλύτερα στο καραόκε που θα γίνει σε μισή ώρα...(στάνταρ το'χω!!!).

(ήχος από πικ-απ που χαλάει...)

Οκ... η αλήθεια είναι πως δεν έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα!
Θα μπορούσαν, αλλά δεν έγιναν!

Στην πραγματικότητα δεν έχω κοιμηθεί σχεδόν καθόλου, αφού μάλλον έπαθα δηλητηρίαση και αφού είδα έναν εφιάλτη (ήμουν κλειδωμένος σε ένα καμαρίνι με κάμποσους φρικιαστικούς και τρομακτικούς κλόουν και δε μπορούσα να βγω παρά μόνο αν κατέδιδα τους φίλους μου) ξύπνησα τρομαγμένος και για 3 ώρες ήμουν διπλωμένος στα δύο και κάποιο εντόσθιο μου με μαχαίρωνε και υπέφερα (σικ - αλλά με την έννοια του sick).
Και ξύπνησα με δύο πελώριους μαύρους κύκλους (προσδίδουν γοητεία -λένε) και πήρα τον ηλεκτρικό και κοιμήθηκα όρθιος (αυτό κι αν είναι σικ) και ξύπνησα γιατί λύγισε το γόνατο μου απότομα και ένιωσα οτι πέφτω και φώναξα ένα "Α!" (κοφτό, αλλά ηχηρό) και μετά για τις επόμενες 3 στάσεις με κοίταζαν όλοι!!!
...Μάλλον περίμεναν να αποκοιμηθώ πάλι για να μου κολλήσουν χαρτί "Kick my ass" και να μου ζωγραφίσουν τη μούρη με οδοντόκρεμα και κραγιόν. Αλλά η ντροπή μου με κράτησε ξύπνιο...!!!

Τουλάχιστον έχω τον κ.Λάμδα που με καταλαβαίνει και νιώθω παρηγοριά, οικειότητα και θαλπωρή!

Καλημέρα είπα;
Καλημέρα και καλή εβδομάδα!
Σου δίνω όσα-όσα για να με πείσεις πως "Η καλή μέρα ΔΕ φαίνεται από το πρωί"...

Το τραγουδάκι άσχετο, αλλά μου αρέσει πολύ και μου φτιάχνει τη διάθεση και γι' αυτό το έβαλα...!

The Cure - Close to me

Ένας άντρας...μια ιστορία!

Aνέβηκα βιαστικά τα σκαλιά...
Κοντοστάθηκα λίγο. Κοίταξα το ρολόι μου. Είχα αργήσει. Τρίτη φορά μες στη βδομάδα...!!!Σκατούλες! ...Πήρα μια βαθιά ανάσα για να ξε-λαχανιάσω και χτύπησα την πόρτα της τάξης. Πριν καλά-καλά προλάβω να πάρω το περίλυπο ύφος μου - αυτό που ζητάει οίκτο και κατανόηση -, ο καθηγητής μου είχε δείξει την πόρτα...

Τέλεια. Θα μπορούσα τουλάχιστον να έχω κοιμηθεί λίγο ακόμα και να είχα πάει κατευθείαν τη δεύτερη ώρα... Τσάμπα η απουσία!...

Κατέβηκα αργά τη σκάλα και άρχισα να κόβω βόλτες στους διαδρόμους χαζεύοντας μέσα στις άλλες τάξεις, μπας και ξεσηκωθεί κανείς και βγει να μου κάνει παρέα... Μάταια. Έπρεπε να βρω κάτι να περάσει η ώρα...

Διασχίζοντας το γραφείο των καθηγητών με μάγκωσε ο Λυκειάρχης και με έβαλε σε μια άδεια αίθουσα να περιμένω μέχρι την επόμενη ώρα. Είχε ψύχρα έξω, είχε ζέστη μέσα... δεν αντέδρασα...(πολύ.. γιατί λιγουλάκι έπρεπε να αντιδράσω, ως επαναστάτης!)...

Έβγαλα τα walkman μου, πάτησα play και άρχισα να περιφέρομαι στην άδεια τάξη. Ο ένας τοίχος κρυβόταν από μια βιβλιοθήκη. Τα περισσότερα ράφια ήταν γεμάτα με διπλωμένους χάρτες, ζωγραφιές από γιορτές του σχολείου, κάτι ξεθωριασμένα προγράμματα και τα σχολικά βιβλία. Έστρεψα το βλέμμα μου στα ψηλά ράφια, με τα εξωσχολικά... Άρχισα να χαζεύω τίτλους, εξώφυλλα, ονόματα συγγραφέων... Επέλεξα ένα στην τύχη...

"Ένας άντρας... μια ιστορία"

Προσπέρασα τις πρώτες άδειες σελίδες και έψαξα την αφιέρωση...

"Για σένα"

...
Πριν το καταλάβω είχα ήδη αρχίσει να το διαβάζω.
Το είχε γράψει μια γυναίκα. Για σένα. Μιλούσε σε δεύτερο πρόσωπο. Απευθυνόταν σε σένα. Όχι στον αναγνώστη. Στον άντρα που αγάπησε, που του αφιέρωνε το βιβλίο της. Που το έγραψε για να του το διαβάσει...
Και για να μπορεί να του το διαβάσει όπως εκείνη ήθελε, χρησιμοποίησε δεύτερο πρόσωπο. Σα να είναι ένα προσωπικό γράμμα. Σα να μην υπάρχουν άλλοι. Ένα βιβλίο αποκλειστικά για εκείνον.

Λίγες σελίδες αργότερα είχε χτυπήσει το κουδούνι. Δε βγήκα για διάλειμμα, παρά έμεινα μέσα και συνέχισα να διαβάζω. Μόνο όταν έπρεπε να μπω στην τάξη, τινάχτηκα και έτρεξα στο γραφείο του λυκειάρχη για να του ζητήσω την άδεια να το δανειστώ. Γκρίνιαξε λίγο γιατί πάλι θα αργούσα να μπω στην τάξη... Παρ' όλα αυτά, φάνηκε να χαμογελάει όταν μου έδωσε τελικά την έγκριση του.

Εκείνη τη μέρα δεν παρακολούθησα καθόλου μάθημα. Έμεινα μέσα στα διαλείμματα, προφασίστηκα αδιαθεσία και έφυγα βιαστικά στο σχόλασμα, και χρησιμοποίησα την ίδια δικαιολογία για να κάνω κοπάνα και από το φροντιστήριο.

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και την επομένη. Πήγα στο σχολείο μόνο για τις παρουσίες, αλλά είχα κρυμμένο στα γόνατα μου το βιβλίο και το διάβαζα. Με είχε απορροφήσει ... Ήταν προσωπικό, διηγηματικό... Ένιωθα σα να διαβάζω στα κλεφτά ένα ημερολόγιο και έπρεπε να το τελειώσω πριν γυρίσει ο κάτοχος του και το ζητήσει πίσω... Και ήταν έντονο. Δυνατό. Αληθινό.
Ήταν η ζωή του Αλέκου Παναγούλη και τα βασανιστήρια που υπέστη στην περίοδο της Χούντας. Μέσα από τα μάτια της αγαπημένης του... Της Οριάνα Φαλάτσι.

Το τελείωσα αρκετές ώρες μετά, αργά το βράδυ ...ξημερώματα 17ης Νοεμβρίου.

........................................................................ . . .

Αν σημαίνει κάτι η ύπαρξη μιας Εθνικής Επετείου, και στην παρούσα φάση της 17ης Νοέμβρη πέρα από μια χορωδία που ερμηνεύει τραγούδια του Λοΐζου, το κατάλαβα εκείνη τη μέρα. Μέσα από ένα βιβλίο. Γιατί για μένα, που δεν κατάφερα να ζήσω τότε, που δεν κατάφερα να είμαι κομμάτι μιας ιστορίας, το εντονότερο που μπορώ να νιώσω, θα το νιώσω μέσα από διηγήματα και περιγραφές βιωμάτων όσων έτυχε να είναι παρόντες εκείνη τη σημαδιακή ημερομηνία στο Πολυτεχνείο.

Και όσο κι αν προσπαθώ, μου είναι δύσκολο να αντιληφθώ το πόσο έντονα ήταν τα συναισθήματα των φοιτητών που στάθηκαν μπροστά από ένα τανκ και θυσιάστηκαν για την ελευθερία... Για μια ελευθερία που μπορεί να θεωρούμε δεδομένη, αλλά η ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν ήταν πάντα.

Μέχρι το 1973, η 17 Νοέμβρη ήταν μια ημερομηνία. Μια ημέρα. Όμως λίγο μέσα μου πιστεύω ότι έκτοτε δε μπορείς να την μετρήσεις ποσοτικά με ώρες και λεπτά. Νομίζω ότι στην παρούσα φάση ο χρόνος λειτουργεί διαφορετικά - έχοντας υιοθετήσει μια αυθυπόστατη έννοια. Δεν ορίζεται. Διαρκεί...Και εξακολουθεί να υπάρχει... Σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, στη μαγνητοφωνημένη φωνή της (τότε) Δαμανάκη, σε αφιερώματα της Νετ, σε βιβλία, στη συγκίνηση των σημερινών πενηντάρηδων, ... στην απροσδιόριστη αίσθηση συγκίνησης των σημερινών εικοσάρηδων...

Για μένα η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι μια καλή ευκαιρία να θυμόμαστε πως η ελευθερία είναι από τα πολυτιμότερα αγαθά που μπορεί να χαίρεται ένας άνθρωπος. Κι αν υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως δεν έχω την ελευθερία που θα ήθελα, πως μπορεί να μη στέκομαι απέναντι από τανκς - αλλά από θηρία που έχουν την ίδια καταστροφική δύναμη με ένα τανκ ... τουλάχιστον είμαι εδώ και μπορώ να το πω ... ελεύθερα!

Αν μη τι άλλο νομίζω πως, στη μνήμη όσων φοιτητών (και όχι μόνο) βρήκαν το θάρρος να υπερασπιστούν μέχρι τελευταία στιγμή τα πιστεύω τους, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εξασκούμε το δικαίωμα της ελευθερίας που μας χάρισαν!