Απ' ότι φαίνεται θα με φάτε για λίγο ακόμα καιρό στη μάπα...
Όχι για πολύ... μέχρι τον Μάιο! Για επαγγελματικούς λόγους ζήτησα αναβολή και έγινε δεκτή! Και αφού δε μπαίνει ο Cookie, δε μπαίνω ούτε εγώ!!! (δε θα είναι το ίδιο άλλωστε...)
Αφιερωμένο σε όλους μας: (κάποια ευτυχώς ή δυστυχώς τα έχω δει και τα αναγνωρίζω...)
Πάντα πίστευα πως ένα απ' τα δυσκολότερα πράγματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως περαστικοί σε αυτή τη ζωή, είναι και η δυσκολία στην επικοινωνία. Κάτι που γίνεται ακόμα δυσκολότερο όταν προσπαθείς να συννενοηθείς με κάποιον που μιλάει άλλη γλώσσα...
Scott Matthew - Language (SHORTBUS soundtrack) (Τέλειο-τέλειο-τέλειο τραγούδι!)
Αλλά δε μιλάω για αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά ή ακόμα και ...φλαμανδικά (που για κάποιο λόγο θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολη γλώσσα)!
Όχι!
Αναφέρομαι στην περίπτωση που η μητρική γλώσσα είναι η ίδια ...και που η interlingua σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Που κάνεις μια απόπειρα να μιλήσεις την ίδια γλώσσα με κάποιον που πιστεύεις πως θα σε καταλάβει και συνειδητοποιείς πως κανένας μεταφραστής και κανένα λεξικό δε μπορεί να σε βοηθήσει να βγάλεις άκρη.
Που ρωτάς πόσο κάνει, ...και σου απαντάει κόκκινο! Που ρωτάς τι ώρα είναι, ...και σου λέει ..."ναι!".
Και αρχίζεις να αναθεωρείς τα πιστεύω σου για το ρόλο που έπαιξε τελικά ο πύργος της Βαβέλ. Αφού ενδεχομένως να μπορείς να επικοινωνήσεις καλύτερα με κάποιον που μιλάει καταλανικά...
Αλλά πολύ φοβάμαι πως μερικές φορές είναι προτιμότερο να μην υπάρχει καθόλου επικοινωνία... Παρά να υπάρχει η ψευδαίσθηση της επικοινωνίας.
Που ρωτάς κάποιον πόσο κάνει, και με πολύ χαρά και καλή διάθεση προτίθεται να σου απαντήσει... ...και μετά αλλάζει θέμα! Που ρωτάς τι ώρα είναι, και με πολύ τακτ σηκώνει το μανίκι του να φανερωθεί το ρολόι του,
...και στη συνέχεια κοιτάζει αλλού!
Γιατί αν μη τι άλλο είναι προτιμότερο να ξέρεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις, παρά να το διαπιστώνεις σιγά-σιγά στην πορεία... ενώ έχεις ήδη αρχίσει πάλι να ξεθαρρεύεις και να αναρωτιέσαι το γνωστό "...λες;..."
Μα είναι τόσο δύσκολο; Αφού τελικά κανείς δε συμβιβάζεται με κάτι λιγότερο από αυτό που ζητάει... Φιλία; Φλερτ; Ξεπέτα; Γνωριμία; Till death do us part? Τίποτα; Γιατί να μη λέμε ή δείχνουμε εξ αρχής τι θέλουμε με απλές, κατανοητές λέξεις; Έστω... κι ας είναι και στα φλαμανδικά!
Σαν άνθρωπος κι εγώ έχω ελαττώματα. Είμαι πολύ ειλικρινής, ευαίσθητος, λέω τα πράγματα με τ' όνομα τους κ.ο.κ
Και μέσα σε όλα αυτά τα μικρά ελαττώματα, είναι και ένα που μ' έχει προβληματίσει πολύ...
Συχνά παραμιλάω στον ύπνο μου!!! Κανονική κουβέντα όμως... όχι παραλήρημα λέξεων χωρίς συνοχή και νόημα! Όχι!
Ενώ κοιμάμαι μπορείς να κάνεις συζήτηση μαζί μου για πολιτική, τέχνες και στο τσακίρ κέφι και για τα πολιτιστικά δρώμενα. Και ενδεχομένως να ανοίξω τα μάτια μου (αναλόγως τη διάθεση και τι φοράς) και να περάσουμε μαζί όλο το πρωινό χωρίς να έχεις καταλάβει ότι στην πραγματικότητα κοιμάμαι!!!
Παλιότερα υπνοβατούσα και λίγο (ήμουν όμως αρκετά "μούχλας" και δεν έβγαινα απ' το σπίτι) και μπορούσα να το συνδυάσω και να ζω μια δεύτερη ζωή όταν κοιμάμαι. Πλέον όμως η υπνοβασία έχει σταματήσει και οι νυχτερινές έξοδοι έχουν περιοριστεί στην ...ξύπνια ζωή μου!
Αλλά το παραμιλητό έχει παραμείνει! Και όχι στα καλά του καθουμένου (δεν είμαι δα και τόοοοοοσο φρικιό!), όχι!!! Για να πιάσω συζήτηση μαζί σου πρέπει να μου απευθύνεις το λόγο. Ένα απλό "τι κάνεις;" αρκεί για να μιλάμε για ό,τι σε απασχολεί και -αν μπορώ- να σου δώσω και συμβουλές. Πλήξη; Μονοτονία; Βαρεμάρα; Μπορείς επίσης και να μου τηλεφωνήσεις και να μιλάμε με τις ώρες (χρέωση 1,00€ / 15 sec) σα να έχεις καλέσει τηλεπαρέα, αφού, σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων, λέω και αστειάκια - αμέ!
Αρκεί να μην ξεπεράσεις κάποια συγκεκριμένη ώρα (ακόμα δεν έχει βρεθεί η εξίσωση χρόνου που υποσεινήδητα χρησιμοποιώ...) που αρχίζω και κουράζομαι (ανθρώπινη αδυναμία) και εκεί που μιλάμε για την ξαφνική πτώση του χρηματιστηρίου, μπορεί να αλλάζω ξαφνικά τη συζήτηση με την φράση κλειδί "κάνει κρύο στην Στοκχόλμη" ή να σου προτείνω να κάνεις πιο αργά πετάλι στο ποδήλατο γιατί πλησιάζουμε σε ανηφοριά!!! Τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι κοιμάμαι και πως όσα μου έχεις εκμυστηρευτεί όλη αυτή την ώρα, θα παραμείνουν πράγματι μυστικά ...αφού δεν έχω άλλη επιλογή!
Μόνο σε φαξ δεν απαντάω και e-mail. Κατά τ' άλλα είμαι κοινωνικότατος!!! Α! Ναι... Και μη μου δώσεις ραντεβού! Γιατί σίγουρα θα πω "ναι" και όταν κλείσουμε το τηλέφωνο θα συνεχίσω να κοιμάμαι και όσο και να το θέλω, δε θα εμφανιστώ ποτέ στο ραντεβού μας!(έχει συμβεί αρκετές φορές, δεν κάνω πλάκα!!!)
...
Και μολονότι αυτό μου το -ας μου επιτραπεί να το αποκαλέσω- ταλέντο θα μπορούσε να είναι ένα μεγάλο προτέρημα (π.χ. αν το "δουλέψω" λίγο θα μπορώ να πηγαίνω στο γραφείο και να κάνω το 8ωρο μου ενώ στην πραγματικότητα θα κοιμάμαι, ή να ζω 24/7 και να συλλέγω εμπειρίες ζωής που θα μπορούσαν να είναι πολύτιμες -αν της θυμόμουν κι' όλας...), μερικές φορές με φέρνει σε δύσκολη θέση και αυτό είναι και ένα άγχος μου!
Γιατί, ok, το να είσαι μέλος της οικογένειας μου ή καλό μου φιλαράκι και να σου εξομολογηθώ στο τηλέφωνο πως "μπορεί κι εγώ να είμαι εξώγαμο του Πασχάλη" όσο και να σε σοκάρει, μπορώ αργότερα να σ'το διαψεύσω και να το τεκμηριώσω και με επιχειρήματα και να φύγουν όλες οι αμφιβολίες σου επ' αυτού. Τι γίνεται όμως όταν λες κάτι αντίστοιχο σε κάποιον που δε γνωρίζεις;
Και δεδομένου ότι σε λίγες μέρες παρουσιάζομαι και θα μοιράζομαι τον ίδιο θάλαμο με άλλους 30; 40; 50;;; αγνώστους, μια ανησυχία την έχω ότι μπορεί να ξυπνήσω ένα πρωί και το θέμα συζήτησης στην τραπεζαρία να είναι οι πιο ξέφρενες φαντασιώσεις μου, τις οποίες θα έχω αναλυτικά περιγράψει στον θαλαμάρχη που απλά ήρθε να με ξυπνήσει να πάω στη σκοπιά και αντ' αυτού καταλήξαμε να παίζουμε θάρρος ή αλήθεια εν αγνοία μου!
Και δεν ξέρω αν πρέπει να αγχωθώ επειδή τα μυστικά μου θα γίνουν στιχάκια στις τουαλέτες του στρατού ή να δω την θετική πλευρά των πραγμάτων: ότι δηλαδή μπορεί και να τελειώσει η θητεία μου και να έχω κάνει όλες τις σκοπιές υπνοβατώντας και σιγομουρμουρίζοντας αυτό:
(αφιερωμένο σε όσους έκαναν, κάνουν και θα κάνουν γερμανικό στη σκοπιά:)
Raffaella Carrà - A far l' amore ( scoppia scoppia)
ΥΓ-1.(Ξέρει κανείς πως εκπαιδεύεις κάποιον στον ύπνο του ώστε όταν παραμιλάει να λέει απλά: "Αλτ! Τις ει;" ??? Θα με εξυπηρετούσε...)
ΥΓ-2.(Heroes my ass... Πρόσφατα ανακάλυψα ότι πλέον μπορώ να απαντάω και σε μηνύματα μέσω κινητού ενώ κοιμάμαι...! Όχι, παίζουμε...)
ΥΓ-3.( Καλό μήνααααααααααααααααααααα σε όλους!)
ΥΓ-4.(Αφιερωμένο στον revqueerάκο... Ξέρει αυτός γιατί!)
Μια απ' αυτές τις ημέρες είστε όλοι καλεσμένοι στο μεγάλο πάρτι αποχαιρετισμού που θα γίνει προς τιμή μου, λόγω της κατάταξης μου στα ελληνικά στρατά!!!
Το πάρτι θα ξεκινήσει από νωρίς και μέχρι τις 21:00 το αργότερο θα πρέπει να έχουν παρευρεθεί όλοι. Θα είναι καλεσμένα ονόματα από όλη την αφρόκρεμα της Αθήνας και των περιχώρων και στις 21:30 (αφήνω ένα περιθώριο ώστε να μην υπάρχει δικαιολογία) θα κάνω την εμφάνιση μου εγώ.
Και επειδή το θέμα του πάρτι είναι "Join the greek army" έχω φροντίσει τα ρούχα μου να είναι όλα παραλλαγή, αλλά σε πιο τρέντι (καμπαρτίνα, κασκόλ, Κάπρι και γιλέκο) δίνοντας έμφαση στο μαλλί που θα έχει επιμεληθεί ο Εθνικός κομμωτής Σούλης (ακολουθεί φώτο)!!!
Θα κατέβω θεαματικά τις σκάλες ενώ απ τα ηχεία θα ακούγεται το "Εσεητζί-εηπιόου" (s.a.g.a.p.o) του Μιχάλη Ρακιντζή ώστε να μου δίνει τον ρυθμό. Στο μεταξύ θα ανοιγοκλείνω το δεξί μου μάτι ώστε όταν κατέβω και το κεφαλόσκαλο, να πέσει τρελό χειροκρότημα.
Τότε θα βγάλω ένα πολύ μικρό λόγο που που πάνω-κάτω θα λέει "μπαίνω φαντάρος" και θα είναι η ώρα πλέον να περάσουμε στο καθιστικό όπου έχω ήδη φροντίσει μήνες πριν να "κλείσω" τα Κατσαμπάκια για να μας διασκεδάσουν μέχρι το ξημέρωμα.
Στο ενδιάμεσο, θα υπάρχει άφθονο φαγητό χρώματος χακί ( δηλαδή φακές! <- ...ειλικρινά δε μου ήρθε άλλο στο μυαλό!) και διαγωνισμός χορού lambada με υποδείξεις από την Μαρία Ιωαννίδου!
Φυσικά θα υπάρχει και ειδική αίθουσα που θα προβληθεί η βραβευμένη ταινία Οι φανταρίνες με την Ευγενία και τον Ταγματάρχη Αδάμαστο και σε ρόλο guest τον Στάθη Ψάλτη, ώστε να διασκεδάσουν όλοι!
Σας περιμένω όλους!!!
ΥΓ. Αφιερωμένο... αρκεί να αντικαταστήσεις τη λέξη shoulder με τη λέξη soldier!!!
Ευπειθώς αναφέρω πως σε λίγες μέρες από σήμερα θα φοράω μόνο χακί, εκτός από Σαββατοκύριακα και αργίες που θα το "σπάω" με λίγο ροζ.
Και πρέπει να προλάβω να κάνω τόσα πράγματα...
Να ψωνίσω, να πάω για ιατρικές εξετάσεις, να κάνω πλύση εγκεφάλου απ' όλες τις συμβουλές που έχω ακούσει που ξεκινάνε με το "Ήταν φρικτά..." για να καταλλήξουν στο "αλλά θα περάσεις ωραία", να μάθω καινούριες λέξεις (και συγκεκριμένα αρχικά λέξεων - ή μήπως να πω α.λ.?) ώστε να μπορώ να συννενοηθώ, και να αποστηθίσω τα λόγια από το παρακάτω τραγουδάκι - σε περίπτωση που πάμε πεζοπορία - πάντα χρειάζεται ένα εμψυχωτικό τραγούδι...!!!
(Πάμε όλοι μαζί...)
Πάντως, αν θέλει κανείς να έρθει είναι ευπρόσδεκτος.
Έμαθα ότι αν θες να πάρεις κάτι μαζί σου στο στρατό, το κρύβεις απλά σε κάλτσες και έχω ήδη συννενοηθεί με την κυρία που έρχεται μια στις τοσες και καθαρίζει το σπίτι να της φορέσω μια κάλτσα στο κεφάλι και να έρθει να μου στρώνει το κρεβάτι, να μοιραζόμαστε τις σκοπιές και να παίζουμε ξερή και τόμπολα!
